Döyüşün ən qızğın vaxtlarından biriydi. Azadın ən çox sevdiyi dostu Murad atəş arasında yerdə yaralı uzanmışdı. Onu gətirmək üçün kamandirindən icazə istədi. Lakin oğlum onsuz da öləcək özünü təhlükəyə atmağa dəyməz cavabını aldı. Azad buna baxmayaraq yenə də getmək istəyirdi. Getdi də. Necə oldusa Azad o cəhənnəm atəşindən dostunu getirməyi bacardı. Bacardı ama dostu Murad ölmüşdü. Həm də ən çox sevdiyi dostu Murad. Kamandiri mən sənə demədimmi özünü təhlükəyə atmağa dəyməz deyə, bax ölmüş deyincə, ağlayan əsgər bu cavabı verdi - Dəydi kamandirim dəydi. Onun son sözlərini eşitmək mənim üçün dünyaya bərabərdi və ağlayaraq dostunun son sözlərini söylədi. Gələcəyini bilirdim demişdi dostu: gələcəyini bilirdim.
